Энэ шүлэг нь амьдралын утга учир, үхэл, ганцаардал болон дотоод сэтгэлийн зөрчилдөөнүүдийг харуулсан байна. Шүлгийн эхэнд, шүлэгч үхэлтэй нүүр тулах үедээ эзэнгүй арал дээр үхэхийг хүсэж байгаагаа илэрхийлсэн байна. Эмнэлгийн тааз нь тэнгэр шиг санагдаж, эд эс бүхэн нь өтөнд идэгдэж байгаа мэт мэдрэмжийг өгүүлсэн байна. Энэ нь амьдралын төгсгөл, бие махбодийн задралын тухай өгүүлж байна. Дараа нь, дотоод сэтгэлийн зөрчилдөөн, өрөвч зөөлөн сэтгэл, эрч хүчийн дуусалт, нүгэл буян зэрэг сэдвүүдийг хөндөж, амьдралын утга учиргүй байдлыг харуулсан байна. Эцэст нь, шүлэгч өөрийгөө үхсэн биш, харин аль хэдийн байхгүй болсон гэдгээ ойлгож эхэлж байгаа тухай өгүүлсэн байна.