Puisi ini ditulis oleh Imam Shafi'i, seorang ulama besar dalam sejarah Islam. Dalam puisi ini, Imam Shafi'i menyatakan rasa cintanya terhadap orang-orang yang saleh, meskipun beliau merasa dirinya belum mencapai tahap kesalehan tersebut. Beliau berharap dengan mencintai orang-orang saleh, beliau dapat memperoleh syafaat dari mereka. Selain itu, beliau juga mengekspresikan kebenciannya terhadap orang-orang yang terlibat dalam perbuatan dosa, walaupun beliau mengakui bahawa dirinya juga tidak sempurna. Puisi ini mencerminkan kerendahan hati dan kesedaran diri Imam Shafi'i terhadap kelemahan manusia, serta keinginannya untuk mendekatkan diri kepada Allah melalui cinta kepada orang-orang yang saleh.