Puisi ini ditulis oleh Imam Al-Shafi'i, seorang ulama dan penyair terkenal dari Zaman Keemasan Islam. Dalam puisi ini, beliau menekankan pentingnya memberi nasihat secara peribadi dan bukan di hadapan orang ramai. Memberi nasihat di khalayak ramai dianggap sebagai satu bentuk celaan yang boleh memalukan penerima nasihat. Oleh itu, Al-Shafi'i menasihatkan agar nasihat diberikan secara tertutup untuk menjaga maruah dan perasaan orang yang dinasihati. Beliau juga menegaskan bahawa jika nasihat tidak diikuti, janganlah merasa kecewa kerana ketaatan tidak akan diberikan secara paksa. Puisi ini mencerminkan kebijaksanaan dan kehalusan budi pekerti dalam berinteraksi dengan orang lain.