Loading
غزلیاتGhazaliyat
کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد
ببوس دیده او را که بر تو حق دارد
ز فوت مطلب جزئی مشو غمین که فلک
ستاره می برد و آفتاب می آرد
به دست غم نشود مبتلا گریبانش
کسی که دامن شب را ز دست نگذارد
به جای خون ز رگ و ریشه اش برآرد دود
به دست درد، دلی را که عشق بفشارد
کسی است صاحب خرمن درین تماشاگاه
که غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد
بزرگ اوست که بر خاک همچو سایه ابر
چنان رود که دل مور را نیازارد
میان اهل سخن گفتگوی اوست تمام
که هیچ طایفه را بی نصیب نگذارد
تو برخلاف بدان تخم نیکنامی کار
که هرکس آن درود از جهان که می کارد
چو دور عقده گشایی به من رسد صائب
به ناخن مه نو چرخ پشت سر خارد
Whoever sees your flaws in plain sight
Kiss the eyes of the one who has a right over you
Don't be sad over trivial matters, for the universe
Carries away the stars and brings forth the sun
May grief not seize the collar of his garment
Whoever does not let go of the night's hem
Instead of blood, smoke will rise from his veins and roots
In the grip of pain, a heart that love compresses
There is someone who owns the harvest in this spectacle
Who else but tears can sow any seeds?
He is great, like a shadow of a cloud upon the earth
Flow like a river that does not harm the heart of an ant
Among the people of words, his conversation is complete
He leaves no group without a share
You, contrary to that, sow the seeds of good reputation
For everyone who sows that greeting in the world
When the time comes for the resolution of troubles, it will reach me, Saib
With the nail of the new moon, he scratches behind his head