Loading
ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ,Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑGIANNI RITSOU, T' AGALMATA
ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ,Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑ Έστριψε το κλειδί στην πόρτα, να μπει στο σπίτι του, να πλαγιάσει. Ξάφνου, θυμήθηκε πώς κάτι ξέχασε. Είταν αργά, δε μπορούσε να γυρίσει. Έτσι, μονάχος μες στη νύχτα, με το χέρι του πάνω στο κλειδί του, έξω απ* το δρόμο, έξω απ’ την πόρτα του, Ολόκληρος, αντίκρυ στη μοίρα του, μαρμαρωμένος σαν τ' αγάλματα. Όμως τ' Αγάλματα χαμογελούν αδιάφορα.
Γιάννης Ρίτσος, Τα Αγάλματα Γύρισε το κλειδί στην πόρτα για να μπει στο σπίτι του και να ξαπλώσει. Ξαφνικά, θυμήθηκε ότι κάτι είχε ξεχάσει. Ήταν αργά και δεν μπορούσε να επιστρέψει. Έτσι, μόνος μέσα στη νύχτα, με το χέρι του πάνω στο κλειδί του, έξω από το δρόμο, έξω από την πόρτα του, ολόκληρος, απέναντι στη μοίρα του, ακίνητος σαν τα αγάλματα. Όμως τα Αγάλματα χαμογελούν χωρίς ενδιαφέρον.