Poetry Analysis

Back to Explore Translate into other languages

napisalem poemat, ma dziesiec czesci, jego tytyl to spotkajmy się, najpierw wyslę pierwszy wiersz:

Original Poetry

Translation

napisalem poemat, ma dziesiec czesci, jego tytyl to spotkajmy się, najpierw wyslę pierwszy wiersz:

This analysis is in the same language as the poem, so a separate translation was not needed.

Wyrastamy ku niebu,

a ono świeci

rzuca nami

w cień płaski.

Jak gnomon zegara

dniem stoimy,

obrotem karuzeli

dojrzewamy do koła nocy;

kładziemy się w niemierzalnym.

Gdzie łamie się przegub czasu:

najstarszy głos usypia

w rozwartym spojrzeniu,

gdzie brokat z popiołem

obleka nas w kokony

i kołysze lekko w powtórzeniu,

w półistnieniu.

Nic niezdolne nas ochronić,

zanim skosztowaliśmy soków,

napełniliśmy twarze pod przykryciem

tą samą mocą koloru; owoc

pełen słodkości to wyraz szału

ryzyka i bezwstydu; jesteśmy też my.

Wystraszeni wyszliśmy przez błonę,

upadając na ziemię sadu,

na sam spód otwartej krainy.

Tutaj wszystko tylko gości

Natura:

ty, co wznosisz każdym rankiem

opustoszałe kościoły,

ty, co kładziesz każdej nocy

cmentarz bez ciała,

pośród marszu żuka i powiewu liści

liczy się

dla czyjej ręki leżeć

będziemy w tej obcej trawie?

Miejsce.

Pieśń życia nie ma

swojego miejsca.

Przez fanfary migoczą na polu bitwy,

znowu i znowu strzępy biało-czarnych flag,

przez jęk syren blednie rytm światła dalekiej latarni.

Nikt nie zaprzeczy, nawet arlekin

przykryty kostiumem z kolorowych rombów,

powaga, opuszczona przez śmierć,

prześmiertna, sama wiedzie swój

żywot, przechodzi przez nas

świętym przekonaniem, chwilą

nieskróconą, ciągnącą dalej;

tylko dalej

za rozebranym motylem

i pieśnią nieznaną;

zdaje się, ze to ona wybawia

kolorowe kropki na powierzchni skrzydeł

z niemowy obrazu. Gdzie?

Gdzie przepoczwarzony Motyl

odnajdzie wspólną obcość, gdzie usłyszy

to, czym będzie? Jak nie w wietrze,

który odpuszcza mu spojrzenie naszych twarzy,

pod liść, który uschnie w otwartych ustach.

Niech wniesie się w nas

to, co wiedziona ciekawością ręka

skradła siatką: tę ciszę lotu z oddalenia uchwycaną,

najbliższym krokiem myślenia, śladowym i pytaniem

zakończonym; ty motylu przypominasz nam,

zanurzony znak; to ten strach ryby

głuchy na głosy spoza sideł,

na wszelkie próby wmawiania jej:

„jest uwięziona”. Boi się niezmiernie

i wpływa w oczka siatki; nie wie,

po prostu nie wie, nie widząc wody ani siebie,

że ucieka. A jednak wykonuje ten ruch

nie dla siebie, z cudnym oddaniem,

jakby było to jej przeznaczone

wystawiać obłe łuski uczucia

poza siebie, sama jest drzwiami

i uchyla je, bądź zamyka

niewiadomo dla kogo i dlaczego.

Czy wszystko, co nie jest ludzkie

potrafi być, jak to być absolutnie:

poważne?

Explanation

The analysis could not be parsed. Please try again with a different poem.

Word Dictionary

—

Poet & Context

Poet—

Era—

Themes & More

Themes

Literary devices